Posted in Uncategorized on December 31, 2009 by GeenLepel

Je hebt mijn geest overgenomen. Je hebt mijn gedachten onteerd met je walgelijke beelden en me dan genezen van je eigen ziekte op mijn kosten. Je woorden en beelden schreeuwen bevelen naar me als boze gevangenisbewakers. Wanneer ik mijn oren dek, galmen je stemmen in mijn hoofd.Ik haat je, wanneer ik je reclameborden zie, je praatprogramma’s, je concerten en je fabrieken. Wanneer ik het werk van je verdraaide libido zie, wil ik je vermoorden, branden stichten, bommen planten, treinen ontsporen. Ik wil uithalen naar je gebouwen en je lichamen in stukken scheuren tot mijn handen zijn versleten en mijn botten breken. De razernij in me is fel en brand mijn ogen. Ik wil me niet zo voelen, jij hebt me dit aangedaan. Deze gevoelens zijn de oogst van je multi-miljardzaden.

Ik ben hier niet alleen in. Er zijn anderen net als ik. Elk zelfmoord, elk gek, elke man en vrouw die een wapen pakt en gewoon start met schieten, dit zijn allemaal je onwettige kinderen. Ze weten niet wat ze doen, het enige wat ze wel weten is de haat voor de onzichtbare muren die jij om hen heen hebt gebouwd. Haat voor de smalle pad die jij ze probeert te laten bewandelen. En de onschuldige tol in bloed die jouw nalatigheid heeft gecreëerd.

Onthoud dit: Mijn geest is groot. Hoe meer je me onderdrukt des te groter de druk zal worden. Met veel druk groeit de risico op een explosie met de dag. Er was eens een tijd dat ik liefde voelde, maar nu voel ik alleen haat en woede, en de angst van wat ik kan aanrichten. En ik weet wanneer je me vertelt ” WEES BLIJ ” je eigenlijk bedoeld ” WEES STIL ”

Geloof me, ik wil blij zijn. Je staat in mijn weg.

Kliekjes!?

Posted in Uncategorized on June 16, 2008 by GeenLepel

Rotterdam in de lente. Zeer warm en door de hoge luchtvochtigheid erg klam, zoals je zou verwachten in het Midden-Oosten. Het is twee uur ‘s middags en ik heb mezelf pauze gegeven en loop samen met een collega naar de toko aan de overkant voor een bakje bami. Terwijl ik aan het praten ben met Lars over de komende wedstrijd tussen Turkije en Kroatie loopt er een popje langs in de armen van haar vriend. Zoals de internationale gedragscode voor mannen voorschrijft praten we door over voetbal terwijl onze ogen haar achterkant volgen, geruisloos en scherp als een adelaar. Ik draai mijn gezicht naar Lars en zoals gebruikelijk verwacht ik een tevreden glimlach, maar wat ik zag was een half teleurgesteld half onverschillig gezicht. Hij zegt ‘ Zo’n chick, dudes zoals ik krijgen alleen de kliekjes ”

Mijn gelijkheidsvoorstander-gevoel kickt meteen in. Kliekjes? Niemand is een kliekje! Ik voelde dat hij een probleem had met zijn eigenwaarde, wat we tegenwoordig zo mooi self-esteem. We worden uit alle hoeken bestoken met films, tijdschriften, boeken, ze wenken zelfs in porno en spam in je mailbox. In de perfecte omgeving waar ik mijn beroep uitoefen kom ik ze tegen. Een optocht van botox-huisvrouwen, slanke tailles en neppe tieten. Wanneer ik zou zeggen dat ik hier nooit deel van heb willen maken zou ik aan het liegen zijn. Ik ben net zo vatbaar voor dit show als je buurjongen, maar ik wat ouder nu en wijzer in mijn gevoel en zie wat er echt gebeurd. Vrouwen die perfectie streven door te eten tot ze barsten en dan snel overgeven in het kleinste kamertje, tieners horizontale sneetjes maken in hun tedere polsjes, breezertjes die je willen pijpen in het steegje achter de discotheek voor een pakje sigaretten of een lift naar huis, succesvolle studenten die falen door overbelasting van informatie en vol afgunst voor de buis hangen en hopen op een wonder. Dit is hoe we worden beschadigd door de inspanningen van een hopeloze maatschappij naar de hopeloze neppe perfectie.

Ik herinner me een oud klasgenote. Ze was een succesvol studente, erg aardig, medelevend en zeker niet lelijk. Iedereen merktte een paar maanden na de zomervakantie dat ze zich een beetje raar gedroeg, ze droeg constant wijde kleren dragen, achteraf bleek dat ze dit deed om haar gewichtsverlies te maskeren, maar het werd steeds duidelijker, omdat je het aan haar gezicht kon zien. Ik hoorde van haar moeder dat ze zich steeds meer en meer isoleerde, maaltijden op haar kamer at, vaak driftig en snel boos werd. Haar ouders zochten hier niets achter en dachten dat dit met puberteit kwam en de steeds frequenter wordende ruzies van haar ouders maakten dit niet veel beter. Toen kwam die dag, een warme zomerochtend terwijl we op het pleintje voor de school zaten te leren tijdens een tussenuur voor de komende proefwerk hoorden we hysterisch gehuil en geschreeuw uit de richting van de aula en stormden we binnen om te horen dat Laura zich had opgehangen in het trapgat van haar huis, geen briefje, geen afscheid , niets.

Iets wat ik verder wil toevoegen is dat dudes zoals Lars zoals hij dat zo negatief zegt de echte gelukkigen zijn. Er zijn genoeg average Joe’s die weglopen met de mooiste vrouw aanwezig in de kamer. Kans is dat je verbaasd zult zijn van de realiteit. De kans dat je een vrouw zult vinden die lijkt op je favoriete actrice/pornoster is bijna nihil en als je dit verwacht zal je de liefde voor je neus missen. Haar derrière zal een beetje groter zijn, ze zal niet 45 kilo wegen, maar je zult erachter komen waar de lovehandle zijn naam te danken heeft. Ze zal van je houden en zal je naar dromenland lepelen op een koude nacht tegen het einde van je leven. Het belangrijkste is dat je dan pas zult inzien dat de babas van je perfecte droomvrouw niet lekkerder ruiken dan die van je middelmatige liefje.

Dit alles wilde ik hem vertellen, maar door mijn gebrek aan tijd en inzicht op dat moment schudde ik mijn hoofd vol ongeloof en zei ” Denk niet zo, man ”

Zoals Hamlet ooit heeft gezegd ”Elke hond heeft zijn dag” en eet niet elke dag kliekjes. Dus kijk verder dan je neus lang is en maak je eigen dag!

Sapere aude mijn kameraad.

Aan wie behoort de stem?

Posted in Uncategorized on December 6, 2006 by GeenLepel

Zoals gewoonlijk zit ik te cruisen in mIRC, ik open de deuren naar de philosophy server.Na groeten te hebben uitgewisseld met de reguliere gebruikers meng ik me in het gesprek. Onderwerpen verschilden van ‘de ideale dood’ tot ‘de morele relativisme van de moderne samenleving’. Na uren te hebben gepraat veranderde het onderwerp in ‘gewetenskwesties’.

Klik hier om te lezen hoe het gesprek deels ging.

Zoals gewoonlijk zijn we op een mistig stuk weg beland. Is het een aartsengel? is het je onderbewuste? We zullen er waarschijnlijk niet achter komen😦